میلاد باسعادت دخت نبی اعظم  ،  سیدة النساء العالمین ،

حضرت زهرا (سلام الله علیها )

مبارک باد

دوران باردارى حضرت خديجه «سلام‏اللَه‏عليها» سپرى گشت، زمان وضع حمل فرارسيد،

حضرت خديجه «سلام‏اللّه‏عليها» براى زنان قريش پيام فرستاد تا بيايند و او را در امر وضع حمل كمك كرد

 و كارهاى مربوط به اين برهه كه مخصوص زنان است برعهده گيرند.

اما زنان قريش پاسخ دادند كه ما نخواهيم آمد، چرا كه سخن ما را نشنيده انگاشتى

و با محمد «صلى اللّه عليه و آله» يتيم ابوطالب، پيمان زناشوئى بستى.

خديجه از اين پاسخ رنجيده خاطر گشت، اما در يكى از همين روزها در حالى كه او

همچنان در بستر آرميده بود، چهار زن گندمگون و بلندبالا مشاهده نمود كه بر او وارد شدند.

 خديجه كه از ديدن آنان در هراس شده بود به تكاپو افتاد اما يكى از زنان او را آرام نمود

و گفت: اى خديجه! اندوهگين و هراسناك مباش،

ما از جانب خدا به سويت آمده‏ايم و خواهران تو هستيم، من ساره همسر ابراهيم خليلم و اين آسيه همسر فرعون است و آن يكى مريم دختر عمران و چهارمين ما صفورا دختر شعيب است.

 در اين هنگام چهار زن در چهار سوى خديجه «سلام‏اللّه‏عليها» قرار گرفتند و

 حضرت خديجه «سلام‏اللّه‏عليها» حمل خود را بر زمين نهاد و نورى از او ساطع گرديد كه

شرق و غرب عالم پرتوافكن شد. نورى كه به خانه‏هاى مكه راه يافت و همه را در حيرت فروبرد.

پس از آن ده فرشته همراه با طشت و ابريقى مملو از آب كوثر از آسمان فرود آمدند.

 آن بانويى كه در پيش روى خديجه قرار داشت مولود را با آن آب شستشو داده

و جامه كه از شير سفيدتر و از عنبر خوشبوتر بود بيرون آورد. با يكى تن مولود را پوشاند،

و ديگرى را مقنعه‏ى او قرار داد آنگاه دست خود را بر لبان كودك نهاد و او را به سخن گفتن وادار نمود، فاطمه دهان گشود و چنين فرمود:

« اشهد ان لا اله اللّه و اشهد ان محمد رسول‏اللّه سيدالانبياء

و ان بعلى سيدالاوصياء و ولدى سادة الاسباط. »
آنگاه يكايك بانوان را سلام داده به نامشان خواند. آنها هم با رويى گشاده مولود فرخنده را مورد ملاطفت قرار دادند. حوريان بشارت تولد او را به آسمانها بردند. در آسمان از يمن قدوم او نورى پديدار آمد و ساطع گرديد كه تا آن زمان سماواتيان چنين نورى را رؤيت ننموده بودند. بانوان خديجه را شادباش گفته از ميمنت و مباركى و طهارت نسلش سخنها گفتند. خديجه با سرورى زايدالوصف كودك را در آغوش كشيد

و با دنيايى اميد و آرزو پستان در دهان او گذارد.

به مناسبت میلاد حضرت زهرا (سلام الله علیها)

مطالب این ایام در مورد  منزلت و زندگانی حضرت زهرا (سلام الله علیها) می باشد.

حضرت امام صادق عليه‏السلام فرمودند:

چون حضرت خديجه «سلام‏اللّه‏عليها» با پيامبر «صلى اللّه عليه و آله» ازدواج كرد، زنان قريش مكه،

 از حضرت خديجه «سلام‏اللَّه‏عليها» دورى گرفتند و ديگر به منزل او رفت و آمد نمى‏كردند

و مانع رفتن زنان ديگر هم مى‏شدند، حضرت خديجه «سلام‏اللّه‏عليها» در وحشت

 و تنهايى بسر مى‏بردند و دلخوشى ايشان فقط به «رسول خدا صلى اللّه عليه و آله» بود،

تا به حضرت فاطمه «سلام‏اللّه‏عليها» حامله شدند، حضرت فاطمه «سلام‏اللّه‏عليها»

با مادر در وحشت و تنهائى حديث مى‏كرد،

 و در شكم تكلم مى‏نمود و مادر را امر به صبر و بردبارى و تحمل در تنهائى مى‏نمود

به طورى كه يك روز رسول خدا «صلى اللّه عليه و آله» وارد خانه شدند،

ديدند حضرت خديجه «سلام‏اللّه‏عليها» با كسى سخن مى‏گويد فرمودند:

خديجه جان: با چه كسى تكلم مى‏كنى عرض كرد: با اين فرزند كه در شكم من است و

 انيس تنهايى و مونس دوره‏ى وحشت و شبهاى تاريك من است.

پيامبر «صلى اللّه عليه و آله» فرمودند:

اى خديجه اكنون جبرئيل به من خبر داد كه اين فرزند دختر است و

نسل طاهره‏ى ميمونه‏ى سادات از رحم اوست.

و او مادر ذريه من خواهد بود و ائمه دوازده‏گانه مسلمين كه خلفاء

و جانشينان حق در زمين هستند از نسل او خواهند بود

و اين ائمه پس از انقضاى وحى حجت خدا بر خلق مى‏باشند.

اينكه اذيت فاطمه عليهاالسلام اذيت خدا و پيامبر صلى اللَّه عليه و آله است، موضوعى است كه دهها حديث معتبر در اين باره در كتب شيعه و سنى آمده، كه اينك به چند حديث از آنها اشاره می کنیم:
1- قال رسول‏اللَّه صلى اللَّه عليه و آله: فاطمه بضعه منى، فمن اغضبها اغضبنى.
رسول خدا فرمودند: فاطمه پاره‏ى تن من است، هركس او را به خشم آورد، مرا به خشم آورده است.

2- عن النبى صلى اللَّه عليه و آله: فاطمه بضعه منى، و هى نور عينى، ثمره فوادى، و روحى التى بين جنبى، من آذاها فقد آذانى، و من آذانى فقد آذى اللَّه، و من اغضبها فقد اغضبنى، يوذينى ما آذاها.
پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمودند: فاطمه پاره‏ى تن من، نور چشمم، ميوه‏ى دلم و روح و روانم است. هركس او را اذيت كند، مرا اذيت نموده و اذيت من اذيت خداست و كسى كه وى را به خشم آورد، مرا به خشم آورده، اذيت مى‏كند مرا، آنچه فاطمه را اذيت كند.

3- قال النبى: فاطمه بضعه منى، من آذاها فقد آذانى،

و من آذانى فقد آذى اللَّه عز و جل و هذا يدل على عصمتها.
رسول گرامى فرمودند: فاطمه پاره‏ى تن من است، هركس او را اذيت كند مرا اذيت نموده

و كسى كه مرا اذيت كند، خدا را اذيت كرده است.

 4- عن رسول‏اللَّه صلى اللَّه عليه و آله: ان اللَّه عزوجل ليغضب لغضب فاطمه، و يرضى لرضاها.
از پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله آمده است:

خداوند با خشم و غضب فاطمه به خشم آيد و با رضاى او راضى مى‏گردد.

5- قال رسول‏اللَّه صلى اللَّه عليه و آله: فاطمه بضعه منى، يوذينى ما اذاها.
پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمودند: فاطمه پاره‏ى تن من است،

 اذيت مى‏كند مرا، آنچه او را بيازارد.

6- قال رسول‏اللَّه صلى اللَّه عليه و آله: فاطمه بنت محمد،

و هى بضعه منى، فمن آذاها فقد آذانى، و من آذانى فقد آذى اللَّه.
رسول خدا فرمودند: فاطمه دختر محمد است، او پاره‏ى تن من بوده، هركس وى را آزار دهد،

مرا آزار نموده و كسى كه مرا اذيت كند، خدا را اذيت نموده است.

اين احاديث ششگانه، كه به عنوان نمونه، از كتابهاى معتبر اهل سنت نقل گرديد، مى‏رساند كه خشم فاطمه عليهاالسلام باعث خشم خدا و پيامبر مى‏گردد

 و اساساً رضايت و غضب الهى به رضا و غضب فاطمه عليهاالسلام بستگى دارد

قال الصادق عليه‏السلام:
«لفاطمة تسعة أسماء عند اللَّه عزّ و جل: فاطمة و الصديقة و المباركة و الطاهرة و الزكية و الراضية و المرضية و المحدثة و الزهراء ثم قال:...؛
حضرت فاطمه «سلام الله علیها»  در پيشگاه خداوند نُه اسم مخصوص دارد:

فاطمه، صديقه، مباركه، طاهره، زكيه، راضيه، مرضيه، محدثه و زهرا .
حضرت فاطمه « سلام الله علیها» يك نام رسمى داشت كه همان فاطمه مى‏باشد. اين نام را پيامبر اكرم « صلى اللَّه عليه و آله و سلم» هنگام تولد به امر خداوند براى دخترش برگزيد. لكن به تصريح امام صادق عليه‏السلام، فاطمه‏ زهرا «سلام الله علیها» نُه اسم مخصوص، در پيشگاه خداوند متعال دارد، لذا يكى از كنيه‏هاى آن حضرت «اُمّ‏الأسماء» است؛ يعنى بانويى كه اسامى فراوان دارد. و اين مطلب، دلالت بر عظمت روحى صديقه كبرى «سلام الله علیها» مى‏كند، زيرا حضرت فاطمه «سلام الله علیها» زن نمونه بودند. زن نمونه يعنى انسانى كامل كه براى بشريت الگو و سرمشق مى‏باشد، لذا همه‏ى صفات عالى انسانى در صديقه‏ طاهره «عليهاالسلام» جمع بود

 و ايشان در برابر هر صفت نيك، داراى لقبى خاص هستند.