حضرت فاطمه (س) دارای القاب بی شماری است؛

زهرا، صدیقه، طاهره، راضیه، مرضیه، معصومه، بتول، کوثر، حوراء انسیه، محدثه، حانیه، عذرا، مبارکه

 و لقب های دیگر. در این میان لقب زهرا از شهرت بیشتری برخوردار است

و گاه با نام او همراه می آید، فاطمه الزهراء

زهرا در لغت به معنی درخشنده و روشن است. این لقب از هر جهت برازنده فاطمه است.

 از آن روزی که خود را شناخت و وظیفه خود را تعهد کرد تا امروز و برای همیشه

چون گوهری بر تارک تربیت اسلامی می درخشد.

او صدیقه است. صدیقه فقط به معنای راستگویی نیست. بلکه به کسی گفته می شود

که بتواند صحنه و صفحه دلش را به گونه ای آماده کند که مخاطب حضرت دوست باشد.

فاطمه، طاهره است پاک و منزه که

 «انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا» (سوره احزاب، آیه33).

او راضیه است. به مقام رضا رسیده است.

او مرضیه است یعنی کسی که مورد رضای خدا قرار گرفته است و پروردگار از او راضی است.

او معصومه است. انسانی که معشوقش خداوند است و او نیز مورد عشق پروردگار می باشد

به مقام عصمت می رسد.

او بتول است. هیچ گونه آلودگی جسمانی نیز در او راه ندارد.

او کوثر است. کوثر به معنای خیر کثیر است، هم چنین به کثیر النسل هم گفته می شود،

 کما این که نسل فاطمه در جهان معادل ندارد. به حوضی در بهشت نیز کوثر گفته می شود.

 نام سوره ای در قرآن نیز کوثر است که مربوط به فاطمه است.

او حوراء انسیه است. حوراء اشاره به بعد معنوی و انسیه اشاره به جنبه انسانی.

یعنی مقام معنوی فاطمه در حد کمال در قالب جسمانی قرار گرفته است.

او محدثه است.کسی که ملائکه با او سخن می گوید و به نوعی محل فرود و مراتبی

 از وحی قرار گرفته و مکاشفاتی دارد. جبرئیل بعد از رحلت رسول الله به خدمتش رسید

و صحیفه فاطمیه را به او وحی داد. این کتاب که هم اکنون در دستان مبارک امام زمان «عج»

قرار دارد ، راجع به اولاد فاطمه می باشد.

دوران باردارى حضرت خديجه سپرى گشت، زمان وضع حمل فرارسيد، 

حضرت خديجه براى زنان قريش پيام فرستاد تا بيايند و او را در امر وضع حمل كمك كرد 

و كارهاى مربوط به اين برهه كه مخصوص زنان است برعهده گيرند. 

اما زنان قريش پاسخ دادند كه ما نخواهيم آمد، 

چرا كه سخن ما را نشنيده انگاشتى و 

با محمد (صلى الله عليه و آله) يتيم ابوطالب، پيمان زناشوئى بستى. 

خديجه از اين پاسخ رنجيده خاطر گشت، 

اما در يكى از همين روزها در حالى كه او همچنان در بستر آرميده بود،

 چهار زن گندمگون و بلندبالا مشاهده نمود كه بر او وارد شدند.

 خديجه كه از ديدن آنان در هراس شده بود به تكاپو افتاد اما يكى از زنان او را آرام نمود و گفت:

 اى خديجه! اندوهگين و هراسناك مباش، 

ما از جانب خدا به سويت آمده‏ايم و خواهران تو هستيم، 

من ساره همسر ابراهيم خليلم و اين آسيه همسر فرعون است و

 آن يكى مريم دختر عمران و چهارمين ما صفورا دختر شعيب است.

در اين هنگام چهار زن در چهار سوى خديجه (سلام‏ الله ‏عليها) قرار گرفتند و 

حضرت خديجه حمل خود را بر زمين نهاد و نورى از او ساطع گرديد كه شرق و غرب عالم پرتوافكن شد.

 نورى كه به خانه‏هاى مكه راه يافت و همه را در حيرت فروبرد. 

پس از آن ده فرشته همراه با طشت و ابريقى مملو از آب كوثر از آسمان فرود آمدند. 

آن بانويى كه در پيش روى خديجه قرار داشت مولود را با آن آب شستشو داده و 

جامه كه از شير سفيدتر و از عنبر خوشبوتر بود بيرون آورد. با يكى تن مولود را پوشاند، 

و ديگرى را مقنعه‏ى او قرار داد آنگاه دست خود را بر لبان كودك نهاد و او را به سخن گفتن وادار نمود، 

فاطمه دهان گشود و چنين فرمود: 

اشهد ان لا اله الله و اشهد ان محمد رسول الله سيدالانبياء

و ان بعلى سيدالاوصياء و ولدى سادة الاسباط. 

آنگاه يكايك بانوان را سلام داده به نامشان خواند.

 آنها هم با رويى گشاده مولود فرخنده را مورد ملاطفت قرار دادند. 

حوريان بشارت تولد او را به آسمانها بردند. در آسمان از يمن قدوم او نورى پديدار آمد و ساطع گرديد

 كه تا آن زمان سماواتيان چنين نورى را رؤيت ننموده بودند.

 بانوان خديجه را شادباش گفته از ميمنت و مباركى و طهارت نسلش سخنها گفتند.